Wycinanie migdałków

Do czego potrzebne są migdałki?

W ludzkim organizmie rozróżnić można :

  • migdałek gardłowy (in. trzeci migdał) – znajduje się w części nosowej gardła, między przejściem stropu w ścianę tylną. Ulega z wiekiem zanikowi. Niektóre osoby mają widoczne pozostałości w dorosłym wieku.
  • migdałki podniebienne - znajdują się po obu stronach gardła. Zbudowane są z tkanki limfatycznej i przyjmują postać charakterystycznych „wypustek”. To właśnie w tkance limfatycznej dochodzi do pierwszych procesów fizjologicznych, nakierowanych na zwalczanie infekcji.

Oba rodzaje wchodzą w skład pierścienia chłonnego okołogardłowego i stanowią pierwszą barierę ochronną układu oddechowego przed bakteriami, wirusami oraz innymi mikroorganizmami. Jest to możliwe, ponieważ produkują antygeny, wytwarzające przeciwciała odpornościowe.

Czym jest przerost migdałka podniebiennego?

Jest to stan, w którym dochodzi do nadmiernego rozrostu migdałków. W takiej postaci stają się przeszkodą w gardle i utrudniają prawidłowe oddychanie oraz przełykania. Stan ten łatwo można podejrzewać, gdy:

  • pojawiają się problemy z oddychaniem,
  • dochodzi do zaburzenia drożności nosa,
  • następuje zmiana barwy głosu (tzw. mowa nosowa),
  • występują częste infekcje kataralne ,
  • pojawiają się trudności w jedzeniu,
  • pojawia się bądź intensyfikuje chrapanie.

Czemu migdałki przerastają?

Nie są znane wszystkie przyczyny przerostu. Z reguły dochodzi do niego w wyniku infekcji górnych dróg oddechowych . Zmuszone są wówczas do zintensyfikowanej produkcji antygenów, co może powodować rozrost. Po powrocie do zdrowia powinny się ponownie kurczyć.

Gdy osoba często cierpi z powodu tego rodzaju infekcji, migdałki mogą przyjąć na stałe powiększoną postać. Organizm w ten sposób przygotowuje się do częstej, niekiedy niemal stałej walki. Przerośnięte migdałki mogą być powodem ostrych stanów zapalnych gardła, towarzyszących chorobom stanu dziecięcego jak płonica, odra, czy błonica. Mogą je także wywoływać infekcje innych organów, znajdujących się w sąsiedztwie, np. zębów, zatok, itp.

Do inny przyczyn przerostu można zaliczyć:

  • zakażenia adenowirusami,
  • czynniki środowiskowe i wpływy klimatyczne,
  • czynniki hormonalne,
  • często nawracające anginy.

Kiedy zdecydować się na wycięcie?

Najczęstszym wskazaniem do wycięcia migdałków podniebiennych lub gardłowego jest przerost. Przyczynia się bowiem do obniżenia komfortu życia i utrudnia podstawowe czynności, jak oddychanie, przełykanie, a także słyszenie. Wskazaniem do usunięcia może być także:

  • nawracająca angina (4-5 razy w roku),
  • naciek okołomigdałkowy,
  • ropień około migdałkowy,
  • przewlekła infekcja (gdy nie ustępuje przez trzy miesiące pomimo leczenia),
  • bezdech śródsenny.

Jakie operacje migdałków są wykonywane?

  • adenotomia – jest to wycięcie migdałka gardłowego, najczęściej wynikające z przerostu bądź stanu zapalnego.
  • tonsillektomia – jest to usunięcie migdałków podniebiennych, które z reguły przeprowadzane jest w wyniku często powracających angin i powikłań po anginach,
  • tonsillotomia – jest to zmniejszenie migdałków podniebiennych, wykonywane w przypadku silnego przerostu, ale bez wywiadu nawracających zapaleń i powikłań.
  • kriochirurgia migdałków – jest to wymrożenie, które znacznie zmniejsza masę migdałków.

Zazwyczaj przeprowadzane są operacje wycięcia migdałków podniebiennych (u dorosłych) i gardłowego (u dzieci).

Jak przebiega wycięcie migdałków?

Przed wykonaniem operacji konieczne jest przeprowadzenie rozmowy anestezjologa z pacjentem. Tonsillektomia oraz adenotomia wykonywane są w znieczuleniu ogólnym, dlatego anestezjolog musi poznać historię medyczną Pacjenta, aby zagwarantować dobór odpowiedniego znieczulenia. Niekiedy przed przeprowadzeniem operacji może okazać się konieczne wykonanie dodatkowych badań.

Operacja polega na usunięciu całej masy migdałka. Jest przeprowadzana z użyciem specjalistycznego sprzętu, którym ścina się nadmiar tkanki adenoidalnej. W trakcie zabiegu może dojść do krótkotrwałego krwawienia, które ustępuje samoistnie. Rana po interwencji szybko się goi i z reguły nie wymaga zakładania szwów. Jeśli krwawienie jest szczególnie obfite, można założyć specjalny opatrunek uciskowy. Operacja trwała około 1 godziny.

Jak przygotować się do operacji?

Ważny jest stan zdrowia. Istotne jest, aby przez dwa tygodnie przed zabiegiem Pacjent był zdrowy. Zaleca się także zrobienie badania krwi (uwzględniającego czas krzepnięcia) i badanie moczu. Niekiedy wskazuje się także jako zasadne przeprowadzenie EKG. Mając wyniki należy udać się na wizytę do anestezjologa. Warto też przygotować się na pytania o ostatnie choroby, o częstotliwość występowania anginy, o alergie, o inne zabiegi, itp. Osoba poddająca się wycięciu migdałków w dzień operacji powinna być na czczo.

Jak postępować po operacji?

Po przeprowadzeniu operacji Pacjent może być wypuszczony do domu jeszcze tego samego dnia. Jednak z uwagi na zastosowanie znieczulenia ogólnego może zostać w placówce jeszcze kilka dni na obserwacji. W domowych warunkach ważne jest zastosowanie się do kilku wskazań, które pomogą w gojeniu się rany:

  • Po powrocie do domu zaleca się wypoczynek. Pacjent powinien unikać wysiłku fizycznego. Wskazane jest leżenie z głową na podwyższeniu i wstawanie tylko do toalety.
  • W trakcie gojenia się rany zaleca się stosowanie lekkiej oraz zimnej diety. Przez kilka dni po operacji Pacjent powinien wstrzymać się od spożywania gorących napojów.

Uwaga: Nie można spożywać posiłków tuż po operacji, ponieważ może to wywołać wymioty.

  • W gojeniu się rany pomocne jest zażywanie antybiotyku. Pacjent otrzymuje receptę na lek i musi rozpocząć antybiotykoterapię.
  • Po 10-14 dniach od wykonania operacji Pacjent powinien zgłosić się do lekarza na kontrolę.

Jedzenie i picie po wycięciu migdałków

Spożywanie posiłków i przyjmowanie napojów może być utrudnione po operacji. Zaleca się spożywanie dużej ilości płynów, przede wszystkim zimnych. Gorąca kawa i herbata mogą drażniąco wpływać na ranę. Najbardziej optymalnym rozwiązaniem jest woda.

Do jedzenia zaleca się między innymi rozdrobnione produkty, żelatynę, lody, puddingi. Wszelkie ostre potrawy, świeże owoce, czy twarde produkty (np. skórki od chleba) mogą powodować podrażnienie rany. Dieta półpłynna jest bardzo dobrze tolerowana przez pacjentów. Na produkty stałe można przejść po konsultacji z lekarzem.

Czy występują powikłania po operacji?

Po wycięciu migdałków mogą wystąpić powikłania, do których należy zaliczyć:

  • brak poprawy w obrębie górnych dróg oddechowych,
  • niewyeliminowany bezdech, chrapanie,
  • zakażenie, infekcje,
  • odwodnienie,
  • długotrwały ból,
  • zmiana głosu (trwała),
  • niedrożność nosa,
  • krwawienie.

Należy pamiętać, że wycięcie migdałków jest poważną interwencją chirurgiczną. W związku z czym po operacji może towarzyszyć ból, który ustępuje naturalnie po kilku dniach. W tym czasie lekarz może wskazać odpowiednie leki, uśmierzające dolegliwości. Pacjent odczuwać może bóle ucha (głównie przy przełykaniu). Na tydzień po operacji pojawiają się strupy, co może powodować delikatne krwawienie.

U większości Pacjentów okres rekonwalescencji trwa około dwa tygodnie. Jednak całkowite wygojenie rany może potrwać nawet do 6 tygodni. Nie należy także obawiać się naturalnej reakcji organizmu, jaką jest przytkany nos. Ten stan może trwać nawet do kilku miesięcy po zabiegu. Wpływa to również na zmianę barwy głosu.

Polecamy w naszych placówkach

ul. Kacza 8 (wejście od ul. Okopowej, wjazd od ul. Wolność), 01-013 Warszawa
tel.: 22 710 33 33, fax: 22 322 81 80
e-mail: szpital@szpitalibis.pl